Dnia 29 września 1992 r. o godz. 12.10 asesor Urszula Zajkowska, z udziałem protokolanta Zofii Nogal, przesłuchał niżej wymienionego w charakterze świadka, którego tożsamość stwierdził na podstawie dowodu osobistego […] wydanego przez Komendę Dzielnicową Milicji Obywatelskiej Warszawa-Mokotów. Świadka uprzedzono o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania (art. 247 § 1 kk), po czym świadek stwierdził własnoręcznym podpisem, że uprzedzono go o tej odpowiedzialności (art. 172 kpk). Następnie świadek zeznał, co następuje:
| Imię i nazwisko | Mieczysław Stanisław Welzandt |
| Nazwisko panieńskie (dla mężatek) | – |
| Imiona rodziców | Stanisław, Jadwiga |
| Data i miejsce urodzenia | 22 grudnia 1915 r., Poznań |
| Miejsce zamieszkania | Konstancin-Jeziorna […] |
| Adres dla doręczeń w kraju (art. 124 kpk) | jw. |
| Zatrudnienie | emeryt |
| Wykształcenie | wyższe |
| Karalność za fałszywe zeznania | niekarany |
| Stosunek do stron | – |
Uprzedzony(a) o treści art. 165 i 166 kpk oświadczam, że:
Od grudnia 1939 r. do 5 października 1944 r. – upadku Powstania Warszawskiego – należałem do Związku Czynu Zbrojnego, który w drodze przemian organizacyjnych połączył się ze Związkiem Walki Zbrojnej w ZWZ, [który] w drodze rozkazów Ruchu Londyńskiego przekształcił się w Armię Krajową. W Armii Krajowej zostałem przydzielony do komórki wywiadu „Lombard”, był to wywiad z przewagą wywiadu gospodarczego. W „Lombardzie” byłem w służbie Ochrony, gdzie doszedłem do stopnia porucznika i byłem kierownikiem Brygady Ochronnej. W czasie Powstania Warszawskiego spędziłem dwa miesiące ochotniczo w batalionie „IWO”. We wrześniu, tj. 22 września 1944 r., rozkazem gen. „Bora” zostałem awansowany na porucznika. Byłem odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. W 1945 r. wróciłem do kraju. Osiedliłem się najpierw w Szczecinie. W 1952 r. zostałem przewieziony do Warszawy, gdzie mnie aresztowano na początku sierpnia 1952 r. Wcześniej, już na początku 1952 r., były sygnały od członków „Lombardu”, że dzieje się coś niedobrze, a polegało to na niepokojeniu ich np. nieotrzymywaniem przez nich korespondencji, podsłuchu. Ja również byłem w podobny sposób niepokojony. Miałem sygnały, że Urząd Bezpieczeństwa interesuje się mną.
Tak jak wcześniej zeznałem, na początku sierpnia 1952 r. na rogu ul. Kruczej i Hożej w Warszawie zostałem zatrzymany przez trzech cywilów, umieszczony w samochodzie Citroen i przewieziony nim do Urzędu Bezpieczeństwa na ul. Sierakowskiego. Nie podano mi przyczyn zatrzymania. Najpierw w Urzędzie Bezpieczeństwa zostałem umieszczony w pomieszczeniu biurowym na ostatnim piętrze tego budynku. Raz z tego pokoju zostałem wyprowadzony do pomieszczenia, gdzie przebywał jeden funkcjonariusz, który dał mi do zrozumienia, że sprawa jest poważna, gdyż chodzi o szajkę szpiegowską. Nie dostałem żadnego postanowienia o zatrzymaniu lub tymczasowym aresztowaniu. W pokoju, w którym przebywałem, na biurku funkcjonariusza zauważyłem teczki z nazwiskami: swoim, Włodzimierza Karpińskiego, Franciszka Pawlaka i Łabędzkiego… Wszyscy byliśmy członkami „Lombardu”. Z tym, że Karpiński i Łabędzki byli wcześniej aresztowani w Sulejówku, o czym wiedziałem.
Funkcjonariusz mówił o aferze szpiegowskiej i żebym przyznał się do udziału w szajce szpiegowskiej. Przez dwie noce przebywałem w UB na ul. Sierakowskiego, a następnie zostałem przewieziony do więzienia Warszawa III karno-śledczego przy ul. Ratuszowej. Zostałem umieszczony w celi ośmioosobowej. Tam przechodziłem procedurę śledczą. Postępowanie prowadzili oficerowie śledczy, pamiętam dwa nazwiska oficerów – Lomparski i Radziszewski. Przesłuchania były prowadzone nocą. Przedstawiono mi zarzut, że w ramach działania „Lombardu” prowadziłem działalność szpiegowską z art. 7 i 4 mkk. Dopytywałem się o decyzję prokuratorską, wówczas Radziszewski wyjął z szuflady biurka postanowienia o tymczasowym aresztowaniu prokuratora z podpisem – Ryba. Formularze nie były wypełnione.
Na przełomie stycznia i lutego 1953 r. zostałem w nocy „wyrwany” z celi do pokoju śledczego, gdzie przebywał Różański, stopnia nie znam. Różański oświadczył mi, że ma przeciwko mnie tysiąc dowodów i nie rozumie, dlaczego utrudniam śledztwo. Wyraził się również, że ma tysiąc takich jak ja i może postawić pod ścianę i rozstrzelać bez wyroku. Odpowiedziałem, że jeśli ma tysiąc dowodów, to niech przedstawi jeden i skończymy z tą „zabawą”. Różański zdenerwował się i powiedział do mnie, że mam wyobrażenie o służbie bezpieczeństwa jako organie przymusu, gdzie się bije. Oświadczył nadto, że nic takiego się nie dzieje. Jako stary żołnierz znam dolegliwości wojny. Po tym zostałem umieszczony w tzw. zimnej celi, tj. z wyjętym oknem, nieogrzewanym piecem. Wyposażeniem tej celi był taboret i klozet. Nie otrzymałem ciepłej odzieży. Miałem na sobie koszulkę i kurtkę. Po raz pierwszy w „zimnej celi” przebywałem ok. dziesięciu dni. Następnie przeniesiono mnie do normalnej celi, był w niej ks. Jurczak z Siedlec, w tej chwili nie żyjący, Romuald Szreniawa- Szypiorowski – były żołnierz AK z batalionu „Czata”, Bolesław Sowiński spod Wyszkowa oskarżony o przynależność do organizacji partyzanckiej. Po kilku dniach pobytu powtórnie zostałem umieszczony w „zimnej celi”. W tej celi byłem już wyczerpany fizycznie, byłem „wycieńczony”. Przy pomocy strażnika został sprowadzony do tej celi lekarz. Dotąd lekarz nie odwiedzał tych cel. Po wizycie lekarza zostałem skierowany na oddział szpitalny.
Pierwsza rozprawa odbyła się w kaplicy na Mokotowie. Był skład sędziowski, prokurator oraz oskarżeni. Równocześnie ze mną byli oskarżonymi: Pawlak, prof. Rakowski z Poznania, Władysław Ciechanowski z Poznania i prof. Mróz. Odczytano nam akt oskarżenia, oskarżając o działalność szpiegowską na rzecz wywiadu amerykańskiego i Rządu Londyńskiego. Oskarżeni byli w złym stanie zdrowia. Nie otrzymałem aktu oskarżenia, nie było obrońcy, nie przyznałem się do zarzucanego mi czynu. Odmówiłem wyjaśnień, gdyż powiedziałem, że nie wiem, kto jest w składzie orzekającym, a kto oskarżycielem. Po tej rozprawie otrzymałem akt oskarżenia, nie pamiętam sygnatury akt. Przedstawiono mi zarzut o działalności szpiegowskiej na rzecz wywiadu angielskiego i amerykańskiego, a informacje miałem przekazywać w Porcie Szczecińskim.
Następna rozprawa odbyła się w Sądzie Rejonowym Wojskowym na ul. Koszykowej. Została powiadomiona rodzina. Miałem obrońcę z wyboru, adwokat Walentynę Markowską-Gałach.
Na tej rozprawie zapadł wyrok 12 lat pozbawienia wolności. Rozprawa odbywała się przy drzwiach zamkniętych. Po tej rozprawie adwokat Markowska uznała, że nie jest w stanie bronić mnie, wówczas adwokat Markowska poprosiła mecenasa Maślankę o obronę. Z udziałem adwokata Maślanki odbyły się dwie rozprawy rewizyjne. Wydaje mi się, że ostatnia rozprawa odbyła się w 1954 r. Zapadł wyrok czterech lat pozbawienia wolności. Oskarżycielem publicznym był Mieczysław Met. Składu sędziowskiego nie pamiętam. Odbywałem karę pozbawienia wolności do maja 1956 r. Na ostatniej rozprawie podałem przed sądem, iż w więzieniu na ul. Ratuszowej stosowano wobec mnie metody wymuszania wyjaśnień poprzez przetrzymywanie w „zimnej celi” oraz groźbami zaaresztowania mojej żony. Po tej rozprawie zostałem wezwany na przesłuchanie przez por. Knyziaka w celu złożenia zeznań na okoliczność stosowania przymusu fizycznego i psychicznego. Nadmieniam, że nie byłem bity przez okres pobytu w więzieniu.
Po odbyciu kary pozbawienia wolności, za poradą adwokata Maślanki, który powierzył sprawę adwokatowi Biejatowi, złożyłem wniosek o postępowanie rehabilitacyjne, na które zdecydował się Franciszek Pawlak, Władysław Cichomski i ja. Postępowanie rehabilitacyjne zakończyło się rehabilitacją Pawlaka i moją z powodu braku dowodów winy – dokładnej daty nie pamiętam, ale wydaje mi się, że orzeczenie to zapadło w 1957 lub 1958 r. Po opuszczeniu Zakładu Karnego nie spotkałem oficerów, którzy przesłuchiwali mnie. Mam dobrą pamięć wzrokową, więc wydaje się, że nawet po tylu latach mógłbym rozpoznać oficerów, z którymi miałem bezpośrednią styczność. Podobne niedozwolone metody stosowano wobec Władysława Cichomskiego (zam. Poznań […]), jest to ostatni adres, który znam. Został inwalidą z powodu stosowania niedozwolonych metod. Chcę dodać, że sam pobyt w więzieniu był okrutny.